நேற்று ஞாயிற்றுக்கிழமை என்பதால் சுறுசுறுப்பாக சீக்கிரமாகவே எழுந்து விட்டேன் (மதியம் 2:30க்கு என்று அறிக). பிறகு குளித்து, சாப்பிட்டு எல்லாம் முடித்ததும் ஊர் சுற்றுதல், தெருப்பொறுக்குதல் போன்ற உன்னதமான பணிகள் செய்யத் தலைப்பட்டேன்.

எனவே, பள்ளிக்கரனை வரை சென்று ஒரு நண்பரைப் பார்க்கப் புறப்பட்டேன்.

சைதையிலிருந்து கிளம்பி பள்ளிக்கரனையில் இறங்கி சாலையோரமாக நண்பரின் வீடுவரை நடக்க ஆரம்பித்தேனா... அப்பொழுதுதான் சாலையோரம் இருந்த ஒரு கடையில் அந்த பண்டம் கண்ணில் பட்டது.

பள்ளிக்கூடத்தில் படிக்கும் காலங்களில், மன்னிக்கவும், பள்ளிக்கூடத்திற்குச் சென்ற காலங்களில் இது மிக மிகப் ப்ரபலாமான ஒன்று. இந்த தலைமுறையினர் எப்படி அழைக்கிறார்கள் என்று தெரியவில்லை. ஆனால் நானும், என்னுடன் பள்ளியில் படித்த சக மாணவர்களுக்கும், மன்னிக்கவும், என்னுடன் பள்ளியில் இருந்த சக மாணவர்களுக்கும் இதை 'இலந்தை ஜூஸ்' என்று சொல்வோம்.

'டேய்! எனக்கு இந்த தடவை கண்டிப்பா கணக்குல 30 தாண்டாதுடா'

'பொய் சொல்லாத. இப்படிதான் சொல்லுவ. ஆனா கடைசில 80, 85ன்னு வாங்கி நிப்ப'

'டேய்! என்னைப் போய் இப்படி சொல்றயே! வேணும்னா பேப்பர் திருத்திக் குடுத்ததும் நீயே பாரு.'

'பாப்போமா? என்ன பெட்டு?'

'ஒரு எலந்த ஜூசு'

இப்படி 'பெட்' கட்டவும்...

அந்த அது இதுதான்!

நெஜமாதான் சொல்றேன்,
இதோ பாருங்க.