நேற்றைய பதிவைப் படித்துவிட்டு 'இல்லை, இது நிச்சயம் முழுக்கிறுக்கு"தான்னு யாரும் நெனச்சுடாதீங்க. நான் 1/2 scribbler மட்டும்தான். அது வேற ஒன்னுமில்லை, இந்த சந்த்யாவந்தனம் சந்த்யாவந்தனம்னு ஒன்னு இருக்கே, வேதம்னு ஒன்னு இருக்கே, அதைக் கொஞ்சம் டிங்கர் அடிச்சு நேத்து அப்படியே பதிச்சுருந்தேன். அதான் ஒரு தினுசா போச்! அதையே †ம்பக் என்று ஒரு சிலரும், ஆட்டோ சƒ„ன் என்று மிதவாதிகளும், தினமும் சிந்தித்துத் தெளிவிலிருத்தல் என்று மற்ற சிலரும் சொல்கிறார்கள்.

ம்க்கும் இது இப்போ நாட்டுக்கு ரொம்பத் தேவையா? சரி, நாம முக்கியமான ஒரு ப்ரச்சனையைக் கவனிக்கலாம்.

அதாகப்பட்டது, 18ஆம் நூற்றாண்டு இறுதியில் இங்கிலாந்தில் ஒரு காரியம் நடந்தது. அச்சமயம் ஒரு சிறுவன் இருந்தான். அவனுக்கு நீண்ட நாட்களாக பாம்புத்தோலில் செய்த காலணி அணியவேண்டும் என்று ஆசை. தன் தந்தையைத் தினமும் அதை வாங்கித்தரச்சொல்லி நச்சரித்து வந்தான். ஒரு க்றிŠதுமŠ தினம். டட்டடாங்க். அச்சிறுவனுக்கு அவன் தந்தை நிƒமாகவே பாம்புத்தோல் காலணி பரிசாகவும் தந்தே விட்டார்!

ஆனால் அந்தச்சிறுவன் வாங்கிய மறுகணமே ஒரு காரியம் செய்தான். தலையில் அணிந்திருந்த தொப்பியை எடுத்து காலில் மாட்டிக்கொண்டான். புது காலணியைத் தலையில் எடுத்து வைத்துக்கொண்டு விளையாடக் கிளம்பியும் விட்டான்.

ஏன்?

ஏன்?

ஏன்?

ஏனென்றால், தான் விரும்பியபடியே செருப்பு கிடைத்ததில் அந்தச் சிறுவனுக்குத் தலைகால் புரியவில்லை.

க்ருபா