தஞ்சாவூர்ன்னு ஒரு ஊராம். அதுக்கிட்ட தாராசுரம்னு ஒரு எடம் இருக்காம். அங்க இருக்கற கோவில் தூண்கள், சுவர்கள்ல என்னமோ பொம்ம பொம்மயா இருந்துதாம். க்ருபா அதையெல்லாம் பாத்துண்டே வந்தானாம். கூட இருந்தவங்கள்ளாமும் பாத்துண்டே வந்தாங்களாம். 'என்னத்த அதிசயமா இப்படிப் பார்க்கறாங்க?'னு யோசனையோட க்ருபாவும் எல்லாத்தையும் பாத்தானாம்.

அப்பறம் சிற்பம் செதுக்கி இருக்காங்கன்னு க்ருபாகிட்ட எல்லாரும் சொன்னாங்களாம். ஆனா க்ருபாக்கு அந்த சிற்பிகளோட உழைப்பு புரியலையாம். எல்லாத்தையும் என்னமோ ஃபோட்டோ கேலரி மாதிரி பாத்துண்டே போனானாம். எல்லாம் சின்னச்சின்னதா அழகா இருந்துச்சாம். ஆனா அதை செதுக்கறது எல்லாம் எவ்வளவு நுணுக்கமா பண்னனும்னு க்ருபாவுக்கு உறைக்கவே இல்லையாம்.

பார்வதி ரொம்ப கோபத்தோட இருக்கும் போது சிவன் வந்து முகவாய்க்கட்டையைப் புடிச்சு சமாதானப் படுத்தறாராம். 'என் செல்லம்... என் சமத்து'ன்னு கொஞ்சிக் கொஞ்சி. அதை அப்படியே தத்ரூபமா ஒரு சிற்பி செதுக்கி இருந்தாராம் தூண்ல.




ஒரே ஒரு தூண்ல இருக்கற, அதுவும் இத்துணூண்டு எடத்துல இவ்வளவு தெளிவா ஒரு விஷயத்தை சொல்ல முடியுமான்னு க்ருபாக்கு ப்ரமிப்பா இருந்துதாம்.

ஆனா தன்னோட புகைப்படக்கருவில எடுத்தது அவ்வளவு தெளிவா இல்லையே, எப்படி வலைப்பூவுக்குப் போடறதுன்னு ரொம்ப வருத்தப்பட்டானாம்.